Za oknem zima stanęła na wysokości zadania zasypując śniegiem szare ulice, porozsypywane
śmieci litościwie schowały się pod śniegiem. Jest ładniej. Może zimniej i spacer w taką pogodę wymaga więcej odwagi, to jednak cyklicznie nadchodzące pory roku mają w sobie coś, co uspokaja i sugeruje jakiś sens tego wszystkiego. U mnie kolejne zmiany, niestety rok nie zaczął się dobrze. Przebolałam, trochę poprzeklinałam, zdenerwowanie wybiegałam i przeszło. Wracam do siebie, czego niechybnie objawem są moje coraz szersze wakacyjne plany. I właśnie o wakacjach chciałam dziś pisać. Tych poprzednich. Tak, więc proszę Państwa - zaczynamy, dziś w menu: wyprawa na Krym.

Chodziła za mną ta Ukraina, K po poprzednich (a więc w 2010) wakacjach zapowiadał, że on nie chce, co roku na Ukrainę, że może wreszcie do innego kraju spróbujemy. Ale im bliżej urlopu tym bardziej oboje byliśmy przekonani na właśnie ten kierunek podróży. Trochę obawiałam się logistyki, mieliśmy sztywny czas powrotu, nie mogliśmy pozwolić sobie na swobodny come-back. Trochę się też czailiśmy z tym wyjazdem bojąc się, że zapeszymy, szef nie da urlopu, nie będziemy mieli biletów, noclegów, rozchorujemy się, trafimy na brzydką pogodę (końcówka września nie jest pełnią lata nawet na Krymie). Właściwie zaplanowanie całości zajęło mi jakieś 2 dni, K w tym czasie dzielnie pracował. Dość gładko wyglądało załatwianie noclegów (ukłony w kierunku hospitalityclub i couchserfing), biletami na pociągi zajęła się moja przyjaciółka z Frankivska. Piątek poświęciliśmy na pakowanie i odwiedzimy u stroskanej jak nigdy rodzinki. Sobota była dniem pakowanie, wymiany waluty, dokupowania ostatnich gadżetów.

Jechaliśmy do Przemyśla zupełnie bezsensownym jak się później okazało połączeniem z międzylądowaniem w Tarnowie gdzie zmuszeni byliśmy spędzić 3 godziny, które wlekły się jakbyśmy, co najmniej się tam zameldowali na kilka tygodni. Nie wiem czy zdajecie sobie sprawę, jak wygląda poczekalnia dworcowa nocą. Jeśli nie to niewiele Was ominęło. Już po kilku minutach zrozumieliśmy specyficzne zasady rządzące tym miejscem. Zabawa w kotka i myszkę, tak nazwałabym ten dziwny rodzaj „gry”, który urządzali sobie bezdomni z ochroniarzami. Na terenie poczekalni w nocy (nie wiem jak w dzień), nie powinny przebywać osoby bez biletu, lub ewidentnie nieplanujące podróży, więc odpowiedzialny za porządek mężczyzna robił, co mógł, żeby sumiennie wykonać swoje obowiązki. Było to trudne biorąc pod uwagę, że na dworzec można było wejść z dwóch stron, wejść jedną i wyjść drugą, okrążyć budynek radośnie śmiejąc się w duchu z nieporadnego strażnika. Bezdomni mieli zabawy co niemiara, pasażerowie w związku z koszmarnymi zapachami tych poprzednich – mniej. 3 godziny obserwowania tego widowiska wyleczyły nas raz na zawsze z pomysłu powtórki z rozrywki. Żałowaliśmy, że nie wzięliśmy autka, mogliśmy zaparkować go gdzieś w Przemyślu na te dwa tygodnie, na pewno byłoby to wygodniejsze i mniej męczące.

Nocny pociąg Tarnów – Przemyśl to osobna historia, jednak niezrażeni mknęliśmy do przodu, w kierunku naszych wakacji. Sprawnie przedostaliśmy się przez granicę ciesząc się ze zniesienia konieczności wypełnienia „karteczek” na granicy, które skutecznie opóźniały zawsze kolejkę. Poznana na granicy grupka polaków również wybierała się na Krym planując zaliczenie chyba wszystkich atrakcji tej części Ukrainy łącznie z przeprawą przez góry z namiotami. Nasze plany były mniej ambitne – chcieliśmy po prostu odpocząć. A jeśli przy okazji uda się, co nie, co „skubnąć” zabytków i ciekawych miejsc tym lepiej. Życzyliśmy im szczerze powodzenia wiedząc, że Ukraina to taki specyficzny kraj, który czasem plany podróżnych bardzo modyfikuje.

26 godzinna podróż pociągiem była bardzo przyjemna. Wrzesień jest już chłodniejszy na
Ukrainie, nie smażyliśmy się, więc w pociągu jak w piekarniku. Jak zwykle kupiliśmy miejsca „bokowe” tym razem nie centralnie naprzeciw ubikacji, więc było podwójnie przyjemnie.

Odnośnie „techniki” kupowania miejsc w pociągu można w Internecie znaleźć wiele stron. W
przypadku kupowania tylko dwóch biletów polecam „bokowe” miejsca. Najlepiej po środku wagonu, ewentualnie bardziej z przodu. Zwykle, gdy opowiadaliśmy innym o warunkach podróży na Krym zauważaliśmy, że nasi rozmówcy w myślach podejmowali decyzję „nie, dziękuję”. Niesłusznie. Podróży na Krym nie należy się bać. Osobiście czuję się bardzo bezpiecznie w tych pociągach, są punktualne, docierają w wiele miejsc i co najważniejsze są naprawdę tańsze od naszego rodzimego PKP. I moim skromnym zdaniem wygodniejsze. Pomijam oczywiście kwestię ubikacji, jednak czy w nasze koleje często stają na wysokości zadania?

Poznani w pociągu dwaj Ukraińcy (jeden z nich to obowiązkowo Andrij – czasem miałam
wrażenie, że połowa mężczyzn z tego kraju nosi to popularne imię) pomogli nam znaleźć autobus (marszrutkę), który zawiezie nas na dworzec Centralnyj skąd odjeżdża autobus do Kerch (Kercz). Towarzystwo tych dwóch zabawnych mężczyzn umiliło nam podróż. Pomimo bariery językowej (oni nie mówili ani po angielsku ani po polsku) całkiem przyzwoicie dawaliśmy sobie radę. Jeden z nich opowiadał, że skończył prawo i przez pół roku pracował w kancelarii, ale że zarabiał tak mało (podobno jak na prawnika na Ukrainie i tak nieźle), że został kucharzem w Rosji, gdzieś na platformie wiertniczej. Żartowali, że połowa ukraińskich studentów studiuje prawo a druga połowa ekonomię. Nie potrafił odpowiedzieć na moje pytanie, dlaczego w takim razie, pomimo wiedzy o wybitnym nasyceniu rynku tymi zawodami, kolejni studenci decydują się na podjęcie takich studiów. Jeśli dołoży się do tego wysoki koszt studiów, często płatnych oficjalnie lub nieoficjalnie (co mogłoby być tematem na inny wpis) to jest to inwestycja bardzo nieopłacalna.

Dworzec Centralnyj w Simferopolu jest naprawdę świetnie zorganizowany. Ku naszemu zaskoczeniu większość dworców na Krymie jest wyremontowana, dostępne są w miarę aktualne informacje (na rozwieszonych tablicach, co do których lepiej zawsze się dopytać), bilety na busy sprzedawane są w kasie wraz z miejscówkami. Osobno dokupowany jest bilet na bagaż, nie kosztuje to dużo, ale jest sprawdzane. Tuż przed odjazdem do każdego autobusu wchodzi pani i kontroluje bilety pasażerów.

Kupiliśmy bilety, zapakowaliśmy nasze bagaże i odrobinę przerażeni wyglądem marszrutki
rozsiedliśmy się na naszych siedzeniach zjadając piąte tego dnia śniadanie (lub obiad, lub kolację, odrobinę nam się poprzestawiały pory dnia, ale żołądek K z częstotliwością raz na godzinę przypominał o naszych obowiązkach). Wyruszyliśmy w czterogodzinną podróż na wschód: z Symferopola do Kerczu, która bardziej przypominała Rajd Dakar niż regularny kurs public transport. Kierowca z zblazowaną miną wyciągał z silnika „ile fabryka dała” nie przejmując się czymś tak prozaicznym jak ograniczenia prędkości i czarną jak oko wykol noc, dziarsko wyprzedzając znacznie bardziej „wypasione” auta, trąbiąc zdecydowanie na tych jadących poniżej setki. Po 4 godzinach naszej szaleńczej podróży byliśmy zdrowo wytrzepani ale na miejscu - szczęśliwie w jednym kawałku. Byliśmy w Kerczu.