Nie zgadzam się z przeczytanym gdzieś na blogach stwierdzeniem, że „Nocna zamieć” to typowy kryminał. Mogę nawet stwierdzić, że co jak co ale kryminału jest tu jak na lekarstwo. Nie przeszkadzało mi to jednak tak dobrze odebrać tej książki. Dawno już nie wciągnęła mnie żadna historia tak jak ta. I nie piszę tego dlatego, że jest to dzieło jakoś wyjątkowo wybitne, nieszablonowe. Nie, raczej nie. Choć może odrobinę, ponieważ autor Theorin Johan łączy wątki obyczajowe z paranormalnymi. Przeciwnicy takiego zestawienia niech się nie obawiają, oszczędzone zostały nam wampirze historie. Książka trafiła do mnie w odpowiednim czasie, bardzo realistyczni bohaterowie i to co ja bardzo lubię – rozbudowane wątki poboczne pozwalają poczuć, że dana historia dzieje się w jakimś realnym czasie i miejscu, że mogła się wydarzyć naprawdę. Reagujący w ludzki sposób bohaterowie, ze swoimi słabościami, małymi bohaterskimi czynami, czasem zbyt ciekawscy, czasem denerwujący ale wielowymiarowi, to właśnie to czego szukam w dobrej powieści i to właśnie tutaj znalazłam.

Generalnie zabierając się za tę oto recenzję, która de facto recenzją nie jest, tylko kilkoma luźnymi myślami,  byłam w kropce, musiałam odpowiedzieć sobie na pytanie: jak napisać żeby nie napisać… za wiele.

Gorąco polecam darowanie sobie czytania streszczenia z tyłu książki. Proszę mi zaufać, jeśli po pierwszych pięćdziesięciu stronach nic między Wami a „Nocną zamiecią” nie zaiskrzy – można zgłaszać się do kota w butach. Słowem: polecam!

Moja ocena: 6/6