|
Za 20 lat bardziej będziesz żałował tego czego nie zrobiłeś, niż tego co zrobiłeś.
Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań. Złap w żagle pomyślne wiatry.
Podróżuj. Śnij. Odkrywaj.
środa, 09 maja 2012
Okolice Krakowa - wyprawa rowerowa szlakiem Dłubni
Proponowaną dziś przeze mnie trasę przebyliśmy 1,5 raza. Za pierwszym razem w połowie drogi wygoniła nas burza, która skradała się, straszyła granatem i pomrukami żeby pod koniec nie przyjść i śmiać się z dwóch rowerowych tchórzy. Za drugim razem aura była wyśmienita, stąd na niektórych zdjęciach widać diametralnie różne warunki pogodowe. Nasze obie wyprawy zaczynaliśmy o nie typowej dla nas porze bo około południa. I rzeczywiście wystarczy wygospodarować kilka godzin aby tą trasę pokonać. Jako że znaliśmy już te okolice (ja znacznie dokładniej, a K jak zwykle zapomniał że już tam byliśmy, co w jego przypadku jest częste. Czasem śmieję się że moglibyśmy co roku jeździć w to samo miejsce a on i tak czułby się jak odkrywca), nie zatrzymywaliśmy się na długo celem kontemplacji. Wyprawa zaplanowana była na porządne przetrzepanie piórek i zrobienie kilku fotek, właśnie na użytek tego bloga. Takie przyjemne z pożytecznym. Jeśli uważnie przestudiujemy mapę możemy zwrócić uwagę, ze część trasy prowadzona jest łąkami, ścieżkami wzdłuż Doliny Dłubni, część zaś ulicą. Nie należy się tego obawiać, ruch jest umiarkowany, kilka samochodów raczej przyzwyczajonych do widoku jednośladów potrafiło zachować się stosownie. Zwykle omijam takie spotkania, tu obyło się bezkolizyjnie, spokojnie, słowem – nie przeszkadzaliśmy sobie. Widzieliśmy z daleka – trudno ta trasę pod względem natężenia ruchu porównać z bulwarami wiślanymi gdzie założę się że czasem zdarzają się rowero-korki – rodzinkę z dziećmi. Kolejnym dużym plusem tej trasy jest jej bliskość, mieszkańcy północnej części Krakowa mogą na nią wyskoczyć w każdym momencie. Ponadto, gdy brak stosownej tabliczki lub malunku na drzewie wyznaczających kierunek zwykle można zdać się na zdrowy rozsądek. Warto wziąć butelkę wody, coś na drugie śniadanie, koc, po drodze spotkamy wiele miejsc, które zachęcać będą do urządzenia pikniku. Startujemy w okolicach Stawów w Zesławicach (ul. Morcinka zaraz za Osiedlem Piastów).
Mijamy je od strony torów i wjeżdżamy na czerwony szlak,
który poprowadzi nas Doliną Dłubni aż do Więcławic. Przejeżdżamy pod torami i trafiamy na asfaltową drogę wzdłuż pól i domów. Tylko kilka metrów a my już jesteśmy na wsi.
Przepraszam mieszkańców okolicznych willi, dla takiego mieszczucha jakim jest kot w butach te tereny są typowo wiejskie. Kawałeczek jedziemy prosto aż trafiamy do skrzyżowania,
które pokonujemy prosto. Chwilę później jesteśmy pod Kościołem Św. Małgorzaty w Raciborowicach
Możemy tam oglądać ładnie zachowaną dzwonnicę drewnianą oraz kilka tablic informacyjnych, które skrzętnie obfotografowaliśmy obiecując sobie że przeczytamy je na emeryturze. Zgodnie z kilkoma tym razem strzałkami ruszamy na lewo serpentyna
docierając do jazu na rzece Dłubnia.
Niestety, co właśnie wyczytałam na Internecie ominęliśmy drewniany młyn. To dość zagadkowe bo wydaje się to budowla dość sporych rozmiarów. Na pewno to nadrobimy następnym razem. Jako ciekawostkę dodam że szlak Dłubni nazywany jest Szlakiem Młynów. Młyny zachowały się w następujących miejscowościach: - Raciborowice - Kończyce - Młodziejowice - Wilczkowice - dwa - Iwanowice - Sieciechowice - Wysocice - Małyszyce - Imbramowice Jeszcze tylko kawałek i wjeżdżamy w mój ulubiony odcinek trasy – dolinę Dłubni. Jest zielono, czysto, pusto, cicho i relaksująco.
Niespieszenie pokonujemy kolejne kilometry żałując że nie wzięliśmy koca. K co jakiś czas walczy z moimi hamulcami przy rowerze, a raczej ich braku. Niestety raczej nie uda się ich wskrzesić, naciskanie całą siłą na oba, przedni i tylni powoduje co prawda pewne zwolnienie jednak nawet przy dużej dawce tolerancji trudno nazwać to hamowaniem. Kot w butach ze stoickim spokojem tłumaczy K że w Krakowie jest prawie płasko, hamulce to luksus na który pozwoli sobie za rok, jako że budżet na ten rok został już kilkukrotnie przekroczony. Kolejne czółenka, piękna sukienka są znacznie ważniejsze niż jakieś hamulce, prawda? :-) Po pewnym czasie wjeżdżamy do malowniczo położonych Książniczek,
przejeżdżamy przez nie aby znów skręcić w drogę wyłożoną kamulcami.
Nie zawsze jest ona komfortowa, czasem zmuszeni byliśmy zsiadać z rowerów i je prowadzić, tym bardziej że było trochę pod górę. To niesamowite, że wciąż przecież niedaleko od Krakowa można znaleźć miejsca w których nie słychać szumu aut, miejskiego hałasu. W Zdziesławicach znów opony naszych rowerów natrafiają na jakiś bardziej cywilizowany szlak, jedziemy wygodnym asfaltem
podziwiając gust, a raczej anty-gust właścicieli okolicznych domko-willi. Niektóre z nich aż krzyczą „zburzcie mnie”, ale to może ja mam jakieś spaczone poczuje stylu? Niech każdy mieszka jak lubi – dochodzimy do wniosku mijając wsiowe piękności. Więcławice Stare pozwalają nam podziwiać drewniane zabytki, kościół Św. Jakuba Apostoła przystrojony w weselne kwiaty czeka na państwo młodych.
Nie jest to może drewniane cudeńko w stylu Ulucza jednak cieszy i oko i nos – niesamowicie wręcz lubię zapach starego drewna. To nas ostatni przystanek, przed nami droga zielonym szlakiem prosto w objęcia Krakowa.
Sprawnie, bo droga jest pochyła pod korzystnym dla nas kątem (zjeżdżamy a nie wjeżdżamy) w pół godziny dojeżdżamy pod Stawy w Zesławicach. Odrobinę opaleni, bo stosujemy dość mocne kremy z filtrem, dotlenieni, zdrowo zmęczeni omawiamy kolejną trasę licząc, że aura i wolny czas będą nam sprzyjać.
środa, 18 kwietnia 2012
"Latarnik" Camilla Läckberg i trochę kociej prywaty
Jednak gdy skupiłam się na tekście, odzyskałam przyjemność z czytania. Ze wstydem przyznam się, że gdzieś w połowie książki najpierw przeczytałam do końca historię żony latarnika (wybaczcie zapomniałam jak się ta dzielna kobieta nazywa) a dopiero później część właściwą. Całość podobała mi się bardzo. Opisana intryga była dla mnie zaskakująca, nie domyślałam się kto jest „tym złym”. Polecam! ------------------------------------------------------ Odnośnie tego co u mnie to trochę się dzieje, kot w butach lata po lekarzach zamiast kurować się w domku gania jak kot w pęcherzem próbując postawić się na cztery łapy. Cel jest ważny, w wakacje koci odkrywca wyrusza w daleką podróż. Całość dokumentów jeszcze krąży pomiędzy tymi odległymi krajami, wszelkiego rodzaju ubezpieczenia, wizy i inna papierologia zajmuje dużo kociej energii. Futrzasty niedowiarek choć dostał oficjalne potwierdzenie „I am pleased to inform you that Kot w butach is accepted for this offer!” wciąż boi się zapeszania i szczegóły poda później, gdy dopnie wszystko na ostatni guzik, szlufkę, zamek, zatrzask (dla pewności zamuruje). Majowy weekend zapowiada się – niezależnie od pogody, kot w butach jest bardzo zdesperowany, gotów jechać choćby w strugach deszczu i śniegu – ciekawie i górsko . Nocleg, jak poinformowała miła pani gospodyni, zarezerwowany. Potrzebny twardy reset, może nawet format dysku. Żadne tam „odśwież”. Potrzeba gór, mgieł o poranku, zapachu runa leśnego, zieleni, wiatru na szczycie. Zmęczone kocisko chce wdrapać się na jakiś pagóras, wystawić pyszczek do słońca i odpocząć.
poniedziałek, 12 marca 2012
"Panna młoda w śniegu" Jan Seghers
Przede mną pracowity dzień w domu. Lubię takie spokojne początki tygodnia. Poranna kawa, prysznic, wartościowe śniadanie. Za oknem szaro, mgliście ale czuć że do wiosny „bliżej niż dalej”. Wciąż jeszcze nakładamy na siebie tony ubrań, czapka „na wszelki wypadek” wędruje w mojej torebce, kolorowy szal porządnie związany na szyi chroni przed zdradliwym ciepłem. Weekendowa wyprawa do sklepu zaowocowała, zupełnie niezależnie od kociej woli (no może niezupełnie), nowymi ślicznymi, delikatnymi czółenkami, odżywczym kremem do twarzy, przecudnej urody lakierem do paznokci, płynem do demakijażu.
Moja ocena to: 5.5/6
wtorek, 06 marca 2012
Krym: Kercz (Kerch) - twierdza Jenikale
Kolejny pracowity weekend nie był tym czego akurat potrzebowałam. Miało być spaghetti na kolację a był budyń i to na szybko i do spania. Oczy lecą ze zmęczenia, ciało zamiast porannej gimnastyki woła o jeszcze jedną godzinkę snu. Na szczęście zaglądające w okno słoneczko pomaga zacząć nowy dzień. Szklanka wzmacniającej i pierońsko śmierdzącej pokrzywy, kilogramy jabłek, mandarynek, winogron (Kenijskich ale o dziwo nie uczulających) wspomagają odrobinę chorowitego ostatnio kota w butach. K ochoczo przystał na wyprawę do ulubionej drogerii, panie sprzedawczynie z ciekawością spoglądały na osobliwy obrazek: kota w butach smarującego po wszystkich dostępnych rękach (sztuk 4) kremami i balsamami z testerów, wąchających żele i toniki do mycia twarzy. Co najmniej półgodzinna wizyta zaowocowała kupnem u zagadkowo uśmiechającej się kasierki nowego balsamu i ciekawie pachnącego żelu do mycia twarzy. Doba wydłużyła się do jakiś 18 godzin „użytkowych”, których wciąż za mało. Czas ucieka jak „kot z pęcherzem” ale myśli znów szybują w kierunku wakacji. I tych przyszłych i zeszłorocznych. Znów ciągnie nas w góry, brakuje szumiącego morza, z tkliwością wspominamy puste plaże morza Azowskiego. Dziś i dla swojej i Waszej – mam nadzieję – przyjemności chciałabym opowiedzieć o naszych pierwszych dniach na Krymie. Tak więc ponownie przenosimy się do Kerczu… Pierwszej nocy, po naszej karkołomnej przeprawie Polsko-Ukraińskiej padliśmy jak kawki śpiąc jak zabici. Obudziliśmy się o dziwo wcześnie rano wyspani i wypoczęci. Krymskie powietrze wyraźnie nam służyło. Nasi gospodarze zaprosili nas na typowo rosyjskie śniadanie: kaszkę kuskus z bananem – bardzo sycące i smaczne danie. Wyposażyli nas w mapę i wyjaśnili jak dojechać do twierdzy Jenikale (ukraińskie: Єні-Кале, ang: Yeni-Kale). I tutaj chciałabym zatrzymać się odrobinę i opowiedzieć o komunikacji miejskiej Kerczu. Dostanie się w praktycznie każde miejsce w tym czarnomorskim mieście jest bardzo proste. Proste w przypadku choć minimalnej znajomości języka rosyjskiego. Niestety wiele osób nie rozumiało mojego ukraińskiego, szybko zmuszona byłam nauczyć się kilku podstawowych rosyjskich wyrażeń. Daliśmy radę. Zwykle po wpakowaniu się do busa, upewnialiśmy się czy jedzie on w potrzebnym dla nas kierunku, pytaliśmy współpasażerów o pokazanie nam gdzie powinniśmy wysiąść. Wszyscy byli bardzo pomocni. W Kerczu (i innych miastach również) należy poprosić kierowcę o zatrzymanie się, jeśli tego nie uczynimy kierowca ominie nasz przystanek. Możliwy jest też postój pomiędzy wyznaczonymi miejscami bus stop. Czasami idąc wzdłuż drogi machaliśmy widząc w oddali szaleńczo gnającą marszrutkę, zawsze działało - żółty busik zatrzymywał się z piskiem hamulców niechybnie mieszając jeszcze bardziej zgniecionych w nim ludzi. Podczas podróży jako jedyni z zafascynowaniem patrzyliśmy na kierowcę. Współpasażerów nie dziwiło, równoczesne przyjmowanie zapłaty za podróż, wydawanie reszty, rozmawianie przez komórkę i kierowanie rozpędzoną marszrutką. Wszystko wyglądało sprawnie i po pewnym czasie wyprzedzanie na podwójnej przestało nawet mnie zmuszać do zamykania oczu. Piękna pogoda, delikatnie słone powietrze zachęcało do przedpołudniowego spaceru. Wysiedliśmy z marszrutki i wolniutko, bez pośpiechu, napawając się wolnym czasem, zatrzymując się na drugie i trzecie tego dnia śniadanie, sprawdzając temperaturę wody w morzu Czarnym dotarliśmy do Jenikale, twierdzy powstałej w latach 1699–1706, budowanej przez Turków Krymskich. Jak wyczytałam, było to miejsce strategiczne, pierwotnie o znacznie większym, niż aktualnie zachowany, terenie. Sama budowla prezentuje się okazale, spędziliśmy chyba z godzinę robiąc sobie coraz bardziej „pocztówkowe” zdjęcia. Dookoła znajduje się trochę murów, bardziej zaniedbanych, zaśmieconych (co niestety jest domeną wielu zabytków na Krymie). Bardzo urzekł nas widok który rozpościerał się z brzegu – w oddali widzieliśmy wybrzeże Rosji. Gdybyśmy zawczasu wykupili wizę moglibyśmy udać się statkiem na małą wycieczkę, niestety takie atrakcje musiały poczekać. Jeśli jeszcze Was nie zachęciłam do Jenikale mam nadzieję, że całą „czarną robotę” zrobią za mnie zdjęcia. Miłego oglądania! W drodze...
Tego typu monumenty to częsty widok na Krymie
Pierwsze spotkanie z twierdzą Jenikale :-)
Tablica pamiątkowa na murach twierdzy Jenikale
Ruiny "reszty" twierdzy Jenikale
Widok z góry na twierdzę i morze Czarne
W oddali: wybrzeże Rosji
Witam na Krymie :-)
czwartek, 01 marca 2012
"Zabawa w miłość" Margaux Fragoso
poniedziałek, 27 lutego 2012
"Nocna zamieć" Theorin Johan
Generalnie zabierając się za tę oto recenzję, która de facto recenzją nie jest, tylko kilkoma luźnymi myślami, byłam w kropce, musiałam odpowiedzieć sobie na pytanie: jak napisać żeby nie napisać… za wiele. Gorąco polecam darowanie sobie czytania streszczenia z tyłu książki. Proszę mi zaufać, jeśli po pierwszych pięćdziesięciu stronach nic między Wami a „Nocną zamiecią” nie zaiskrzy – można zgłaszać się do kota w butach. Słowem: polecam! Moja ocena: 6/6
poniedziałek, 16 stycznia 2012
Wyprawa na Krym
Za oknem zima stanęła na wysokości zadania zasypując śniegiem szare ulice, porozsypywane Chodziła za mną ta Ukraina, K po poprzednich (a więc w 2010) wakacjach zapowiadał, że on nie chce, co roku na Ukrainę, że może wreszcie do innego kraju spróbujemy. Ale im bliżej urlopu tym bardziej oboje byliśmy przekonani na właśnie ten kierunek podróży. Trochę obawiałam się logistyki, mieliśmy sztywny czas powrotu, nie mogliśmy pozwolić sobie na swobodny come-back. Trochę się też czailiśmy z tym wyjazdem bojąc się, że zapeszymy, szef nie da urlopu, nie będziemy mieli biletów, noclegów, rozchorujemy się, trafimy na brzydką pogodę (końcówka września nie jest pełnią lata nawet na Krymie). Właściwie zaplanowanie całości zajęło mi jakieś 2 dni, K w tym czasie dzielnie pracował. Dość gładko wyglądało załatwianie noclegów (ukłony w kierunku hospitalityclub i couchserfing), biletami na pociągi zajęła się moja przyjaciółka z Frankivska. Piątek poświęciliśmy na pakowanie i odwiedzimy u stroskanej jak nigdy rodzinki. Sobota była dniem pakowanie, wymiany waluty, dokupowania ostatnich gadżetów. Jechaliśmy do Przemyśla zupełnie bezsensownym jak się później okazało połączeniem z międzylądowaniem w Tarnowie gdzie zmuszeni byliśmy spędzić 3 godziny, które wlekły się jakbyśmy, co najmniej się tam zameldowali na kilka tygodni. Nie wiem czy zdajecie sobie sprawę, jak wygląda poczekalnia dworcowa nocą. Jeśli nie to niewiele Was ominęło. Już po kilku minutach zrozumieliśmy specyficzne zasady rządzące tym miejscem. Zabawa w kotka i myszkę, tak nazwałabym ten dziwny rodzaj „gry”, który urządzali sobie bezdomni z ochroniarzami. Na terenie poczekalni w nocy (nie wiem jak w dzień), nie powinny przebywać osoby bez biletu, lub ewidentnie nieplanujące podróży, więc odpowiedzialny za porządek mężczyzna robił, co mógł, żeby sumiennie wykonać swoje obowiązki. Było to trudne biorąc pod uwagę, że na dworzec można było wejść z dwóch stron, wejść jedną i wyjść drugą, okrążyć budynek radośnie śmiejąc się w duchu z nieporadnego strażnika. Bezdomni mieli zabawy co niemiara, pasażerowie w związku z koszmarnymi zapachami tych poprzednich – mniej. 3 godziny obserwowania tego widowiska wyleczyły nas raz na zawsze z pomysłu powtórki z rozrywki. Żałowaliśmy, że nie wzięliśmy autka, mogliśmy zaparkować go gdzieś w Przemyślu na te dwa tygodnie, na pewno byłoby to wygodniejsze i mniej męczące. Nocny pociąg Tarnów – Przemyśl to osobna historia, jednak niezrażeni mknęliśmy do przodu, w kierunku naszych wakacji. Sprawnie przedostaliśmy się przez granicę ciesząc się ze zniesienia konieczności wypełnienia „karteczek” na granicy, które skutecznie opóźniały zawsze kolejkę. Poznana na granicy grupka polaków również wybierała się na Krym planując zaliczenie chyba wszystkich atrakcji tej części Ukrainy łącznie z przeprawą przez góry z namiotami. Nasze plany były mniej ambitne – chcieliśmy po prostu odpocząć. A jeśli przy okazji uda się, co nie, co „skubnąć” zabytków i ciekawych miejsc tym lepiej. Życzyliśmy im szczerze powodzenia wiedząc, że Ukraina to taki specyficzny kraj, który czasem plany podróżnych bardzo modyfikuje. 26 godzinna podróż pociągiem była bardzo przyjemna. Wrzesień jest już chłodniejszy na Odnośnie „techniki” kupowania miejsc w pociągu można w Internecie znaleźć wiele stron. W Poznani w pociągu dwaj Ukraińcy (jeden z nich to obowiązkowo Andrij – czasem miałam Dworzec Centralnyj w Simferopolu jest naprawdę świetnie zorganizowany. Ku naszemu zaskoczeniu większość dworców na Krymie jest wyremontowana, dostępne są w miarę aktualne informacje (na rozwieszonych tablicach, co do których lepiej zawsze się dopytać), bilety na busy sprzedawane są w kasie wraz z miejscówkami. Osobno dokupowany jest bilet na bagaż, nie kosztuje to dużo, ale jest sprawdzane. Tuż przed odjazdem do każdego autobusu wchodzi pani i kontroluje bilety pasażerów. Kupiliśmy bilety, zapakowaliśmy nasze bagaże i odrobinę przerażeni wyglądem marszrutki
środa, 28 grudnia 2011
"Dziewczęta z Szanghaju" Lisa See / końcowo-roczne porządki
Koniec roku pod znakiem próby „pchnięcia” zaległych rzeczy w myśl, której: odwiedziłam ostatni raz dentystę (ząbki wyglądają ślicznie), jadę do Opola, wtłaczam do głowy najnowsze (i sporo zaległych) słówka z kursu, próbuję zrobić jak najwięcej projektów, spotkam się ze znajomymi, powysyłałam własnoręcznie zrobione karteczki (kto już dostał?). Również w życiu prywatnym sporo zmian: mój K wreszcie wraca do Krakowa, zmienia pracę :-) Jednym z „końcowo-rocznych” zadań jest także dodanie tej notki, którą w głównej mierze chciałabym poświęcić książce „Dziewczęta z Szanghaju” autorstwa Lisy See.
Nie jestem w stanie odpowiedzieć na to pytanie, to tylko taka luźna dygresja, książkę gorąco polecam, bo naprawdę jest dobra.
niedziela, 27 listopada 2011
Opolszczyzna na rower cz. 1 Zawadzkie - Hubertus
Jeśli miałabym podać przepis na udane wakacje to byłyby to: rower, książki, jeziora, lasy, lasy, lasy. Tegoroczne wakacje uświadomiły nam też naszą wielką miłość do morze. Ale nie morza, jako synonim równomiernego opiekania się jak na patelni na zatłoczonej, hałaśliwej plaży. Na nasze szczęście Morze Azowskie i Morze Czarne oszczędziły nam tego typu atrakcji. Ale o tym w innym wpisie będzie. Wróćmy do naszego przepisu. Gdy wysyłaliśmy CV nastał taki moment, gdy musieliśmy podjąć decyzję i pogodzić się z myślą o wyjeździe. Było to tym trudniejsze, ponieważ ja wciąż studiuję w Krakowie a K kategorycznie przeciwstawiał się zamianie moich dziennych studiów na tryb zaoczny, jednocześnie wiedząc, że może to oznaczać rozstanie. CV mojego ukochanego zaczęło docierać drogą elektroniczną poza Kraków, ba! Nawet poza Małopolskę. Odnośnie szukania pracy mogłabym napisać niejeden poradnik. Czuję się jak stary wyjadacz listów motywacyjnych a napisanie całkiem niezłego CV nie stanowi dla mnie problemu. I tak K znalazł pracę w województwie Opolskim. Nasze wyobrażenie o tym rejonie było mizerne, te tereny kojarzyły nam się ze Śląskiem, zadymieniem i generalnie mało przyjemnymi rzeczami. Szybko postanowiliśmy nadrobić edukacyjne braki, przestudiowaliśmy mapy, strony internetowe i dotarło do nas, że trafiliśmy do zagłębia rowerowego! Okolice, w których przeszło nam mieszkać (mnie więcej w wakacje), zostały niechybnie stworzone wprost dla nas. Przepiękne lasy, pola i – co najważniejsze! – kilometry świetnie oznaczonych tras rowerowych. Nie mogliśmy uwierzyć naszemu szczęściu. Wprost przyrośliśmy do rowerów. My i chyba wszyscy mieszkańcy miasteczka, w którym zamieszkaliśmy. Wyprawy do sklepów, na pocztę czy do szkoły, nikt nie pokonywał ich piechotą. Tysiące rowerów, praktycznie nigdy nieprzyczepianych, tylko opartych o barierki lub zaparkowanych w wszędzie dostępnych miejscach parkingowych dla rowerów. Gdy tylko K wracał z pracy, odgrzewaliśmy obiad zawczasu ugotowany wcześniej (poniedziałek stał się naszym dniem gotowania na cały tydzień. Zupełnie nie przeszkadzało nam jedzenie przez kilka dni pod rząd tego samego. Dania arabskie, sosy, zupy gulaszowe dzielnie czekały rozlane na trzy garnki w lodówce na swoja kolej) wsiadaliśmy na rowery szusując gdzie nas oczy poniosą. I właśnie jedną z takich wycieczek chciałabym Wam dziś zaproponować: Startujemy z Zawadzkiego żółtym szlakiem dość szybko wjeżdżając w las. Nie mamy problemu z orientacją, większa część szlaku jest intuicyjna, oznaczenia są częste a w strategicznych miejscach ustawione są tablice informacyjne.
Szerokie ścieżki
Piękne lasy
Trasy w większości bardzo komfortowe, momentami tylko piaszczyste zmuszające do prowadzenia roweru.
Zielono!
Magicznie
Spokojnie
Cicho
Niespodziewanie obok stawu Huberta znajdujemy miejsce kaźni żołnierzy Polskich. Jak czytamy: "W nocy z 25 na 26 września 1946 funkcjonariusze UB zwabili podstępem ok. 140 żołnierzy oddziału Bartka z Podbeskidzia następnie ich rozbrojono i zamknięto w stodole, którą obrzucono w nocy granatami, podpalono i wysadzono w powietrze." To bardzo przejmujące miejsce. Tam po raz kolejny uświadamiam sobie jak mało wiem o historii Polski.
Staw Hubert Wracamy w promieniach zachodzącego słońca.
To piękna i pouczająca wyprawa, w sama raz na jedno popołudnie. Niestety samego stawu nie możemy oglądać z bliska ze względu na ogrodzonie i tablice informujące, że jest to teren szpitala psychiatrycznego. Osobiście mogę powiedzieć, że pokochałam opolszczyznę. Jest tam może odrobinę zbyt płasko, ale te lasy, czyste powietrze, bezkresne przestrzenie pozwalają odpoczać. Szlaki rowerowe są kapitalnie oznaczona i chyba jeszcze mało znane, bo niewiele osób nimi jeździ. Sądzę, że na pewno się to zmieni - wszak to tereny stworzone na wakacyjny wypoczynek! Zapraszam i polecam ;-)
sobota, 19 listopada 2011
"Ciało" Tess Gerritsen
Godzinna rozmowa z współpasażerką (o córce studentce stomatologii i synu studencie medycyny we Wrocławiu), dwie godziny czytania, godzina zerkania przez okno na kolorowe pola, lasy i mniej kolorowe miasteczka i jakoś dojechałam do Krakowa. PKP zbliża ludzi, to nieprawda, że ludzie ze sobą nie rozmawiają, co tydzień spotykam kogoś ciekawego, wymieniamy uwagi, czasem rady (dwa tygodnie wcześniej wyjaśniałam, na czym polega hospitality club w zamian słuchając o rehabilitacji dzieci z zespołem Downa i autyzmem). Najgorsze jest oczekiwanie na pociąg, gdy z głośnika, co kilka minut słyszymy znudzony, ale niezmarznięty głos informujący, że pociąg spóźniony jest n minut a jego opóźnienie może ulec zmianie do n2. Akcja zaczyna się w momencie, gdy do prosektorium zostaje przywiezione nowe ciało, co samo w sobie nie powinno nikogo dziwić, wszak na tym polega ta praca. Jednak sprawa wydaje się dość podejrzana, ponieważ doświadczona Kat Novak – lekarz sądowy – ma problemy z zidentyfikowaniem przyczyn śmierci. Wkrótce pojawiają się kolejne ofiary, a odważna pani doktor podejrzewa o wszystko tajemniczego właściciela firmy farmaceutycznej Cygnus. Na tle dużo ambitniejszych książek „Ciało” wypada bladziutko, ale w swoim gatunku jest całkiem przyzwoite. Polecam.
niedziela, 13 listopada 2011
Skutki parkowania równoleglego
Mamy (ja i K) dość osobliwą awersję, no może niechęć będzie właściwszym słowem, mianowicie nie lubimy: tankować. Nie wynika ona z faktu konieczności uiszczenia coraz to wyższych kwot za tą samą objętość paliwa, nie. My prostu nie lubimy samej tej czynności, konieczności zjechania z ustalonej trasy, wysiadania, stania w kolejkach, zapachu stacji benzynowej. Takie z nas leniwce. Odwlekamy tą czynność jak daleko jesteśmy w stanie. Sądzę nawet, że K jest w tym nieco lepszy, skrupulatnie oblicza ile jeszcze mamy gazu, ile możemy przejechać kilometrów dowodząc absolutną zbędność naszej obecności na stacji benzynowej. I właśnie te obliczenia (a raczej błąd w ich wykonywaniu) stały się przyczyną pewnych niebezpiecznych zdarzeń. Było już całkiem późno, jechaliśmy do K na mieszkanie planując ten przyjemnie zapowiadający się wieczór. W pewnym momencie nasze autko zaczęło przemieszczać się po ulicy ruchem dżdżownicy: przód-stop-przód-stop. Wyraźnie coś było nie tak, Kubuś (tak pieszczotliwie nazywamy naszego śmigacza) był głodny, TU i TERAZ, tym samym udowadniając nam, że co, jak co ale matematyka nie jest naszą silną stroną. Z paniką w oczach ja, K i Kubuś wyglądaliśmy paliwodajni. Resztkami rozpędu (pomogła nam w tym pewna pochyłość terenu i zielone jak nigdy światła na drodze) doturlaliśmy się na najdroższą (a jakże!) stację. Rozpędu niestety nie starczyło na jazdę zgodnie z nakazanym kierunkiem w wyniku, czego tankować postanowiliśmy „pod prąd”. Auto zgasło i z rozdziabioną paszczą czekało na jedzonko. Poczekać musiało godziną – wielka ciężarówka (stojąca przepisowo) dopompowywała gaz. Godzinę później odrobinę obrażony Kubuś ruszył dziarsko w kierunku mieszkania K. Jak zwykle udaliśmy się w kierunku ulubionego miejsca parkingowego, które jak się okazało jest ulubionym miejscem, co najmniej połowy osiedla. Nasze (!) ślicznie prostopadłe poletko zajęte było bezczelnie przez jakieś wypasione bryki. Chcąc nie chcąc odjechaliśmy w kierunku mniej lubianego – równoległego kawałka jezdni. Okrążyliśmy blok i w dość ciemnym zaułku zaczęliśmy przypominać sobie Łamiąc kilka przepisów drogowych pognaliśmy w kierunku innych Chwilę poczekaliśmy stojąc prostopadle (a nie mówiłam!)
środa, 26 października 2011
Na karuzeli
Do wakacji daleko, przecież co dopiero z nich wróciłam, więc teoretycznie nie powinnam być taka zmęczona. Raz po raz przeglądam kalendarz sprawdzając czy 11 listopada wypada jakoś rozsądnie (w tym roku idealnie bo w piątek) co by przedłużyć weekend. Myślę o Świętach (jestem w stanie zaakceptować mrozy, ciemno i śniegi byle mieć wolne), już bym chciała pucować szafki i łazienkę (mam nadzieję, że nikt z mojej rodziny tego nie czyta) byleby nie musieć wychodzić z domu i gnać na uczelnię, do pracy czy nie wiadomo gdzie. Marzę o wolnych weekendach, niedzielach, które można spędzić gotując w kuchni coś pysznego a nie na przedzieraniu się przez trzy województwa busem-autobusem-pociągiem. Ostatnio czytałam, że MPK Kraków ograniczyło liczbę kursów i rzeczywiście ludzie jeżdżący autobusami (tramwaje omijam, jakoś nie lubię) przypominają bardziej glonojady rozpłaszczone na szybie niż relaksujących się z książką świadomych zalet komunikacji publicznych użytkowników. Ale co jakiś czas zatrzymuję się w miejscu, czytam słowa bliskiej osoby „Take care of your health......ok?) I need you ;)” i już wiem, że to ma sens, bo jeszcze trochę się „sprężę” i będzie łatwiej. Bo czasem lepiej pogadać przez telefon choćby o 1 w nocy, pośmiać się wspólnie do słuchawki niż pospać godzinę dłużej. I gdy podejmuję się kolejnych zadań, zgłaszam na kolejne szkolenie, planuję następną wyprawę, angażuję w niepewne przedsięwzięcie przypominam sobie moje motto: „Za 20 lat bardziej będziesz żałował tego czego nie zrobiłeś, niż tego co zrobiłeś. Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań. Złap w żagle pomyślne wiatry. Podróżuj. Śnij. Odkrywaj.” To trochę jak samospełniające się życzenie ;-)
czwartek, 13 października 2011
Krym - wróciliśmy :-)
Pomysł wyprawy na Krym kiełkował we mnie już od kilku lat, kiedy to miałam okazję wybrać się tam po raz pierwszy podczas mojego Ukraińskiego stażu. Jako że nie lubię wracać dwa razy w to samo miejsce, a K kategorycznie powiedział, że jedziemy tylko tam gdzie ja jeszcze nie byłam nasz wzrok padł na niedocenianą wschodnią część Krymu. Odwiedziliśmy kolejno: Kerch (Kercz), Feodosiya (Teodozja), Sudak. Były to nasze miejscowości wypadowe z których udaliśmy się do: Kurortne, góry Kara Dag, Novyi Svit (Nowy Świat). W drodze powrotnej zatrzymaliśmy się w Odessie (2 dni) i dzień w Lwowie. Obliczyliśmy, że pokonaliśmy około 5000 km pociągami, busami, marszrutkami i piechotką.
To były dwa szalone, intensywne, ale pod względem odpoczynku psychicznego spokojne wakacje. Zaplanowane „na wariata” z obawą, że w ostatnim momencie ja lub K nie dostaniemy urlopu, wypadnie coś, co nas zatrzyma. Baliśmy się nawet marzyć o wakacjach, mówiliśmy o nich mało a przyparci do muru zgodnie twierdziliśmy że nie wiemy dokładnie gdzie pojedziemy (choć w głowach było tylko jedno: KRYM). W ciągu jednego dnia znalazłam noclegi (co moja przyjaciółka określiła jako cud i duży fuks, który zwykle mnie nie opuszcza). Przyjaciółkę z Ukrainy poprosiłam o kupno biletów na pociąg Lwów - Simferopol i Odessa - Lwów. Pracę skończyliśmy w piątek (Opole), w sobotę lataliśmy jak kot z pęcherzem pod Krakowie kupując niezbędne na wyjazd rzeczy i około 22 wpakowaliśmy się do pociągu jadącego do Rzeszowa, gdzie spędziliśmy ponad 3 godziny (które były dla nas niczym tydzień), czekając na pociąg do Przemyśla. Tam zaczęła się nasza Krymska przygoda :-) W kolejnych wpisach chciałabym podzielić się z Wami moimi wrażeniami, subiektywnymi radami i całą masą zdjęć. Zapraszam serdecznie!
środa, 28 września 2011
Krym
Witam! Nie chcialam nic wczesniej pisac, zeby jak to sie mowi nie zapeszyc (bylo wiele przeciwskazan i niejasnosci) ale aktualnie jestesmy na Krymie a konkretnie w Kerch :-) Jest pieknie, slonecznie, smacznie. Dzis w planach Morze Azowskie i slone jezioro z lecznicza glina. Wszystko fotografuje, wiec foto i opiso - relacja bedzie na pewno. A jest co pisac! Staramy sie ostatni rok ciezkiej pracy zostawic za soba, nie jest latwo, czasem wraca ale walczymy. Dobrego dnia dla Was! Pozdrawia kot w butach - podroznik :]
piątek, 26 sierpnia 2011
Suceava (Suczawa) - czyli trzydniowy powrót do Polski
Jako, że opanował mnie nastrój walizkowy a z pracy nijak nie możemy się teraz „urwać” z jeszcze większą przyjemnością wracam do wspomnień minionych wakacji, planując co zwiedzimy tego roku. Przeglądając te wszystkie GB zdjęć zwróciłam uwagę na to, że jak do tej pory nie opisałam na łamach mojego bloga całości naszej rumuńsko-ukraińskiej przygody. Zdaje się, że skończyłam na Sibiu i na naszej wyprawie w góry Rumunii. Ten odcinek chciałabym zostawić na koniec, dziś mam ochotę opisać naszą trwającą 3 (słownie: TRZY) dni drogę powrotną. Bezrobocie ma swoje zalety - stęskniony pracodawca nie czeka na swojego niewolnikiem, czas powrotu wyznaczają proste i ekonomiczne zasady: data odwrotu planowana jest wraz z pojawieniem się dna w portfelu. Mało stęskniona rodzina kota w butach zbytnio nie zaprzątała sobie głowy, kiedy koci włóczęga planuje powrócić na łono ojczyzny. Nie gonił nas czas, mogliśmy pozwolić sobie na powolną „reemigrację”, długie stanie na granicy rumuńsko-ukraińskiej (tego akurat nie planowaliśmy, to zostało nam, że tak powiem zagwarantowane „w pakiecie”), zwiedzanie Suceavy, zakupy na granicy ukraińsko-polskiej (zgodnie z normami, o które można zapytać kota w butach nawet w środku nocy i które kot w butach zapominając swoje własne imię, pamiętać będzie). Rumuńsko (wspomagani słowniczkiem w przewodniku) - rosyjskim (nie wiedzieć czemu właściciele pensjonatu w którym się zatrzymaliśmy starali się mówić do nas po rosyjsku zakładając, że jest to język, którym każdy polak włada tak dobrze, jak drugim ojczystym. U gospodyni spowodowane było to prawdopodobnie – jak odkryliśmy później – popijanym alkoholopodobnym płynem, być może samą palinką, słynną rumuńską wódką. Nota bene: nasi hostowie z Cluj Napoca z dziką radością odkryli, że głowy ich polskich gości – czyli nas – są znacznie mocniejsze niż innych gości, np. z Niemiec czy z innych krajów) poinformowaliśmy gospodarzy, że wyruszamy w poniedziałek rano. Spakowaliśmy nasze sto kilo bagażu do auta gospodarza, który jak co poniedziałek jechał do Sibiu na zakupy, pożegnaliśmy się z tymi pięknymi okolicami i wyruszyliśmy w naszą pielgrzymkę powrotną. Pierwszym przystankiem było Sibiu, które jak na złość przywitało nas słoneczkiem, błękitem nieba idealnym do zdjęć (co można zobaczyć na moim poprzednim wpisie o Sibiu). Kot w butach przekonał K do przytargania całych bagaży wzdłuż i wszerz zabytkowego miasteczka radośnie zapełniając kartę pamięci ślicznymi zdjęciami. W między czasie kupiliśmy bilety na pociąg (co dało nam jeszcze kilka godzin zwiedzania) i wróciliśmy do naszego zwiedzania z „obciążeniem”. Pod koniec zrobiliśmy nalot na spożywczak kupując całkiem przyzwoite salami, jako, że rumuńskie drożdżówkopodobne (coś podobnego jak na Ukrainie, trójkątne drożdżówki smażone w głębokim tłuszczu z nadzieniem od typowo drożdżówkowego z dżemem, przez serowe (także z żółtym, zwykle to kupowaliśmy, choć dość słone) aż do ziemniaczanych (też lubię w domu czasem piekę takie przekąski dosypując pieprzu ziołowego) i mięsnych) przekąski wychodziły nam już bokiem zapakowaliśmy się do super wygodnego pociągu. dworzec w Sibiu
W środku pociągu znajdowała się ubikacja, która czystością i świeżością odpowiada nie jednej domowej łazience i która wprowadziła kota w butach (i także K, do czego przyznał się później) w konsternację dziwnie zasysając próżniowo i „przeżuwając” (wybaczcie, nie znajduję innego słowa) klozetową zawartość , zupełnie jak w samolocie. pociąg
Co przyjemne szybko się kończy i tak po jakiś dwóch godzinach dotarliśmy do Dupanowic Małych – jak roboczo nazwaliśmy Vintu de Jos (niewiele się pomyliliśmy).
Wszyscy pasażerowie (w tym my, radośnie idąc w ślady naszych południowych współpasażerów) nieomal wzięliśmy prysznic w tej oto zimnej, przyjemniej, ochładzającej, świeżej (mam nadzieję, bo później wszyscy się nią napoiliśmy, ale sądzę, że było ok. bo nic nie wskazywało że nie;-)) wodzie:
Z rozbawieniem zauważając tą oto tabliczkę: Godzinę później wsiedliśmy do mniej wypaśnego, lecz bardziej polskiego (haha) pociągu i udaliśmy się w nocną podróż pociągiem przez całą Rumunię. I tutaj chciałam zatrzymać się kawałek. Rumunia nie wydaje mi się być krajem mniej bezpiecznym niż Polska. Sądzę, że te same zasady rozsądnego podróżowania można przypisać do obu krajów a więc: rozsądne wybieranie współtowarzyszy przedziału, nie zasypianie, głębokie schowanie cennych rzeczy, ostrożność i jeszcze raz ostrożność. Jak się w trakcie podróży okazało, nasi współtowarzysze za nic mieli wymieniowe wcześniej rady, dość szybko zapadli w sen (babcia z wnuczkiem, plus kilka innych osób różnych płci) licząc zapewne, ze złodzieje śpią a my czuwamy. Zdrowy rozsądek nie pozwolił dołączenia do śpiącej brygady, na zmianę kimaliśmy mordując się niemiłosiernie podczas gdy towarzysze radośnie przewracali się z jednego boku na drugi (zmieniając układ kto pod kim leży, podczas snu granice gdzieś się zatarły i wszyscy leżeli podkładem). Złodziej się nie pojawił, maksymalnie niewyspani dotoczyliśmy się do Suceavy w godzinach wczesno-rannych. dworzec kolejowy Suceava
Poczekaliśmy na dworcu aż wzejdzie słońce i wpakowaliśmy się do autobusu jadącego do centrum licząc na dobrą pamięć kota w butach, która w tym rumuńskim natłoku tabliczek z abstrakcyjnie brzmiącymi nazwami rozpozna tą pożądaną wybraną dwa tygodnie wcześniej w drodze przeciwnej. O dziwo się udało i chwilę później dotargaliśmy coraz cięższe (w skrytości ducha podejrzewałam K o dokładanie kamieni do naszych siat, toreb, plecaków i plecaczków) pod ten oto malowniczy monastyr: Biserica Sf. Ioan Botezatorul – Monastyr Jana Chrzciciela.
Całkiem blisko (z międzylądowaniem w Mc Donald’s na frytki i mycie zębów) jest Dom Polski
i Monastyr Jana Nowego:
Z wiedzą laika ale zapałem zdobywcy K2 obfotografowaliśmy każdą ścianę, malunek, przybudówki nie wgłębiając się zbytnio w rozwlekłe opisy w przewodniku (architekt i historyk złapaliby się w tym momencie za głowę) ciesząc się spokojem (i chłodem w rozgrzanej już całkiem Suceavie).
Kotu w butach udało się namówić K na zaliczenie kolejnych punktów MUST SEE w Suceavie. Dowlekliśmy się do ruin zamku dość przyjemną trasą wzdłuż drogi,
spotykając kolejne, przyjazne (na szczęście) i rozleniwione psy (jeden z nich podbił nasze serce i gdyby nie kontrola na granicy niechybnie stałby się on obywatelem naszego pięknego kraju. Niestety, z bólem serca, musieliśmy zostawić pieska, karmiąc go wcześniej całą pozostałą salami). Zwiedzanie zabytku zostawiliśmy grupie emerytów, która właśnie podjechała na parking. My zadowoliliśmy się zdjęciami z oddali: A to jeszcze inny monastyr, nie mam pojęcia jak się nazywa bo przewodnik został w Krakowie, w każdym razie załapaliśmy się nawet na nabożeństwo:
na pewno prze-wygodne krzesełka
I w końcu daliśmy się w kierunku dworca autobusowego (wyjątkowo obskurnego ale z dobrze mówiącą po angielsku panią w okienku) po drodze zahaczając o inne punkty kontrolne:
polski akcent i katolicki (bodajże też polski, nie pamiętam) kościół punkt informacyjny (polecam!)
Rumunia to także Unia Europejska
Odsiedzieliśmy swoje na dworcu (każde pięć minut było ciężkie) obserwując zaczepiające wszystkich i ubrane w jakieś pstrokacizny Romki (nie mylić z Rumunami – obywatelami Rumunii, którzy swoim wyglądem niczym nie różnią się od Polaków. Nieraz jadąc autobusem odnosiłam wrażenie, że są oni z wyglądu bardziej „polscy” niż np. Ukraińcy ze swoimi dość charakterystycznymi rysami. Co ciekawe Rumuni do Romów (o liczebności podobnej jak np. na Słowacji) są dość ostrożni) wpakowaliśmy się do busa z kierowcą mówiącym, ku naszej nieukrywanej uldze, po ukraińsku, dość mieliśmy obcobrzmiącego i nic nam nie mówiącego języka rumuńskiego. W marszrutce spotkaliśmy kreującą się na znawczynię Rumunii, Ukrainy i tamtejszych gór polkę. Te kilka godzin jazdy i postoju na granicy minęło nam dzięki temu przyjemniej, choć musieliśmy słuchać takich perełek jak opowieści o wielkim oburzeniu, że w Wilnie kelner nie chciał mówić po polsku. Widać byliśmy bardzo zmęczeni (druga doba niespania) bo wtedy te historie wydawały nam się nawet ciekawe, dopiero w domu uświadomiliśmy sobie, że mówienie w Wilnie po polsku jest co najmniej tak rozsądne jak mówienie w zachodniej części Ukrainy po rosyjsku. Niemniej jednak zawarliśmy chwilową znajomość i posłuchaliśmy o jej przygodach. Przekroczyliśmy granicę i dotarliśmy do Czerniwców (Czerniowce, Chernivtsi). dworzec Chernivtsi (Czerniowce)
Tam kupiliśmy bilety na nasz kolejny (już 7) całonocny środek transportu do Lwowa i wyruszyliśmy na poszukiwanie lodów i czegoś do jedzenia. zabytkowy czołg w Chernivtsi
Kilka napotkanych „maghazynów (ukraiński sklep z charakterystycznym akcentem na „gh”, który dla przeciętnego polaka jest nie do wymówienia) sprzedawało lody z datą ważności gwarantującą salmonelle „for free” więc w sto-stopniowym (w-cieniu) ciepełku z dwustu-tonowym bagażem udaliśmy się jeszcze dalej aż trafiliśmy na dość dobrze wyposażony spożywczak. Lody sobie darowaliśmy, kupiliśmy coś mniej psującego się i wróciliśmy na dworzec, gdzie dołączyliśmy do zbieraniny ludzi różnie pojmujących pojęcie „higiena”.
Kolejne godziny podróżowania praktycznie uśpiły nasze nosy, nawet w pociągu bliskie sąsiedztwo (tak tak jest gdy bilety kupowane są na ostatnią chwilę, zostają miejscówki tylko w pobliżu ubikacji albo pojedyncze miejsca w środku) toalety nam nie przeszkadzało. Błogosławiliśmy palckartę i kuszetki. Wykupiliśmy pościel i jako pierwsi z wagonu przebraliśmy materace i poduszki w czyste pościelowe ubranka, szybko zjedliśmy czerniwcowe zakupy i padliśmy spać długo przed tym zanim słońce schowało się za horyzontem. Do dziś wspominamy tą drogę, ten sen, ten czas jako jeden z najmilszych w naszym życiu. Dwudniowe niespania, 3 dniowe niemycie, wiele kilometrów, tony bagażu to wszystko było nieważne, gdy mogliśmy zapaść w sen w słodko kołyszącym się pociągu. Trochę bardziej wypoczęci i bardzo zadowoleni wysiedliśmy we Lwowie na dworcu, z miną znawcy udaliśmy się na odpowiedni peron marszrutkowy. Jeszcze dwie godziny i Medyka, ale nawet ona i tłumy mrówek nie odebrały nam dobrego humoru. Byliśmy już „prawie” w domu. Prześcigaliśmy się z planowaniu co dobrego zjemy, ile będziemy spać, jak długo będziemy się odmaczać w wannie. Opaleni, zadowoleni, z plecakami wypełnionymi wspomnieniami (i ukraińskim alkoholem) wróciliśmy z naszej ukraińsko-rumuńskiej przygody.
piątek, 19 sierpnia 2011
Rowerowy relaks
Po relaksującym weekendzie łatwiej było wrócić do pracy. Tak właśnie – relaksującym. Bo wcześniejsze weekendy to był czas na załatwianie spraw w Krakowie, zakupy, które nie są przyjemnością, naprawianie laptopa, butów z gwarancji i tysiąca innych rzeczy, które choć drobne sprowadzały na ziemię do szarej rzeczywistości, tłuczenia się autobusem do centrum (wciąż niepewnie czujemy się za kierownicą naszego autka, niepewnie czuje się K, choć z dumą przyznaję, że świetnie daje sobie radę, ja niepewnie w zasadzie się nie czuję bo nie siadam tam wcale), ciągły ruch, który po tygodniu jeżdżenia do Opola i z powrotem a potem do Krakowa może być bardzo męczący. Początkowy pomysł na wypad w góry spalił na panewce, wybraliśmy dłuższy sen, spacer z psem, leniwe popołudnie, spotkania towarzyskie i nie żałujemy! Wyczytaliśmy że w Tatrach padł rekord – już o 8 rano cały parking pod drogą do Morskiego był zajęty, dzikie tłumy, kolejki – nie dziękuję. Nie tak wyobrażam sobie góry. Pewnie nie lepiej było w Gorcach i innych Beskidach. Lato przypomniało sobie o swoich obowiązkach, co dodatkowo zmobilizowało nas do wycieczek rowerowych. Siąpiący deszczyk nam nie przeszkadza, szczególnie że las pachnie wtedy jakby intensywniej ale słoneczko też uprzyjemnia leśne wycieczki. I tak codziennie gdy wpakowaliśmy w siebie obiad (w tym tygodniu danie arabskie, które wyszło nam wręcz konkursowo i uświadomiło, że czego jak czego ale talentu kulinarnego nam nie brakuje), przezornie przygotowanego na kilka dni, wsiadaliśmy na rower i dołączaliśmy do wielu innych cyklistów tych okolic. Jeżdżą starzy, młodzi, grubi (tych jakby mniej – wiadomo – codzienny rower „wyciąga”) i szczuplutcy. Mnogość ścieżek rowerowych wyklucza tłuk, czasem miniemy innych pasjonatów świeżego powietrza, jedną z naszych ulubionych jest grupka trzech energicznych starszych pań z nornic walking, innym razem grzybiarze dumnie prezentujący wypełniony po brzegi koszyk (któż by się oparł pokusie „luknięcia”? Zresztą szczęśliwy łowca zwykle tak niesie dany koszyk co by nikt nie przeoczył jego leśnych zdobyczy). Jeździmy, szusujemy, czasem biegamy ciągnąc rower (przezabawny widok), wleczemy się, to innym razem pobijamy leśne prędkości. Wszystko z uśmiechem, rozładowując napięcie, wygaszając złe emocje, wdychając tak pachnące powietrze jakie tylko krakus może docenić. Zbieramy jeżyny przygotowując jogurty jeżynowe a nie tylko o „smaku jeżynowym”. I wiemy, że to miejsce gdzie teraz wylądowaliśmy było dziełem przypadku, ten etap naszego życia kiedyś się skończy, znów nas gdzieś rzuci, może za granicę, ale wiemy, że ciężko będzie wyjechać. A to kilka zdjęć z naszej krainy:
I mój rower: zdezelowany, ze słabo działającymi hamulcami (które na stromej górce nie działają prawie wcale), ciężki jak czołg ale do którego tak się przywiązałam, że trudno namówić mnie na jego wymianę:
Chmury zmiany pogody (przynajmniej coś pamiętam z klimatologii), które ja nazywam "zsiadłym mlekiem":
Wszędzie las, dzikie łąki, bardzo mało ludzi, spokój, cisza – na ile cicho może być w lesie pełnym leśnych zwierząt ;-)
środa, 17 sierpnia 2011
"Dotyk śmierci" Nora Roberts
Dotyk śmierci jest zdecydowanie jedną z lepszych. To właśnie od tej książki zaczęła się cała seria, jesteśmy świadkami rozkwitającej miłości Eve i Roarka - gdy to piszę sama się sobie dziwię, zdaję sobie sprawę jak tandetnie to brzmi i pewnie gdybym czytała taką recenzję trzy razy zastanowiłabym się czy mam ochotę na podobne romansidło. Ale seria In Death romansidłem nie jest, choć nie stroni od romantycznych wątków – na które nota bene wierni fani czekają z utęsknieniem. To wersja kopciuszka przyszłości, gdzie kopciuszkiem jest porucznik Eve Dallas a księciem, może nie ma białym koniu, bo w prywatnym odrzutowcu - Roark. Każdy tom opisuje inną zagadkę kryminalną przed którą staje– ze sporą pomocą multimilionera Roarka - dzielna policjantka. Dość brutalne, momentami zbyt sentymentalne, nieprawdopodobne, ale wciągające historie gdzie za pieniądze można wszystko kupić – milczenie, spokój, sex i władzę a miłość staje się słabością, którą można wykorzystać. Eve i Roark nie mają łatwej przeszłości, w kolejnych częściach okaże się, że ich losy pełne są zatopionych na mieliźnie i czekających na odnalezienie puszek Pandory. Staną przed dylematem komu można zaufać, a kto tylko udaje przyjaciela, zdecydują że miłość, która między nimi wybuchła – bo nie jest to powolne kiełkowanie tylko właśnie wybuch – jest jedyną pewną rzeczą w ich życiu. Trochę to wszystko naciągane – zdaję sobie z tego sprawę, ale seria In Death właśnie taka ma być i nich taka zostanie! To literatura bardziej dla kobiet, choć udało mi się namówić K na jakieś dwa tomy (kolejnego nie chciał, zresztą nie o to chodziło). Polecam, ja bardzo lubię. Moja ocena to składowa sentymentu, przywiązania do bohaterów i próba realnego podsumowania książki: 6.0/6
poniedziałek, 08 sierpnia 2011
"Oznaki życia" Barbara Wood
Dlatego gdy mama podsunęła mi książkę Barbary Wood "Oznaki życia" o trzech lekarkach z przyjemnością poza ustaloną kolejnością położyłam ją na wierzch pokaźnego wakacyjnego stosiku i szybko się za nią zabrałam. Akcja pierwszej, mniejsza (na szczęście!) części umiejscowiona jest na studiach. Główne bohaterki: Sondra, Mickey i Ruth zaprzyjaźniają się, żyją egzaminami, strachem przed wykładowcami, zawalonymi egzaminami i popełnieniem medycznego błędu. Gdyby cała książka wyglądała tak jak ta część to nie wiem czy udałoby mi się przez nią przebrnąć. Wszystko to było jakieś płaskie, brakowało mi rozwinięcia tematu, prawdziwych opisów studenckiego życia. U naszych przyszłych lekarek wszystko szło jak po przysłowiowym maśle. Niby autorka wspominała o chronicznym niewyspaniu, problemach z niektórymi przedmiotami, to jednak miało się wrażenie, że książka idzie w złym kierunku, że wpadła mi w łapki czytadło niskich lotów (czasem i takie są potrzebne). Jako, że czytałam kapitalną i niezapomnianą serię o lekarzach Segala (jedna z najlepszych książek jakie czytałam), sporo innych thrillerów medycznych, ja jako czytelnik czułam się zawiedziona. Sytuacja zmieniła się diametralnie w momencie opuszczenia przez Sondrę, Mickey i Ruth uczelni. Historia nabiera rumieńców, przestaje być słodko-lukierkowa. Autorka kolejno przedstawia nam losy uczelnianych przyjaciółek. Trudno mi powiedzieć która z opowieści bardziej przypadła mi do gustu, wszystkie były napisane świetnie. Obrazowo, realistycznie. Żywe problemy, zmieniające się postacie, ich słabości i marzenia, wszystko układało się w zgrabną całość. Czytało mi się tak dobrze, że po ponad 500 stronach gdy czytałam ostatnią stronę szczerze żałowałam, że to już koniec, dalsze losy bohaterek zostały jedynie lekko zasugerowane, jak to w życiu bywa – czas pokaże. Świetna (pomimo początkowej wpadki). Kapitalnie opisana Afryka, realia prowadzenia praktyki lekarskiej w tamtej części świata. Było wszystko – wielka miłość, opis co się dzieje gdy się zaniedbuje całkiem dobry związek i rozmienia go na drobne, problemy ojciec – córka, wyjątkowo poruszające i jak się czytelnik może przekonać wpływające na życie i decyzje poczucie, że cokolwiek by się nie robiło wspomniany przed chwilą ojciec i tak nie będzie zadowolony. Spokojnie polecam. Wg mnie warto, to był dobry czas z dobrą książką. Moja ocena: 6.0/6
piątek, 05 sierpnia 2011
Poranna owsianka z żurawiną i do pracy!
Dzień zaczynamy od owsianki z żurawiną gdzieś w środku nocy, zdecydowanie nie o wakacyjnej porze. Zwykle bardzo zaspani staramy się jeszcze trochę porozmawiać, pożartować, nastroić się optymistycznie do czekających nas obowiązków. Gdy jadę do Opola do pracy gnam na pociąg (7 minut piechotką do dworca) skrótem, skradając się na paluszkach koło jednego domu przed stacją gdzie dwa wielkie psy zbyt przykładają się do swoich obowiązków szczekając tak, że zaraz inne futrzaki z całego miasteczka dołączają się do tego psiego jazgotu, czasem same nie wiedząc dlaczego szczekają i skąd „przychodzi zagrożenie”. W ostatniej chwili kupuję bilet (w dwie strony), po chwili wsiadam do regio. To czas dla mnie i dla książki. Godzina spokojnej podróży, na przemian czytając lub obserwując przepiękny las za oknem. Ostatnio pękła szyna, staliśmy na jakiejś malutkiej stacji grzecznie poinformowani przez konduktora, że naprawa potrwa coś około godzinę. Trwało 1,5h ale szczęśliwie pojechaliśmy. Do firmy dotarłam po 3 godzinach od wyjścia z domu cała będąc jednym wielkim „przepraszam”. I chyba dopiero szef uświadomił mi mówiąc że nic się nie stało, że dobrze, że szczęśliwie dotarłam, że pociąg się nie wykoleił, że mogło być inaczej. Zabiegani staramy się odnaleźć równowagę pomiędzy pracą a odpoczynkiem. Jesteśmy na takim etapie życia (oboje intensywnie podnosimy swoje kwalifikacje), że każda godzina pracy procentuje. Kradzione chwile razem: jedno robi projekt, drugie w tym czasie zmywa lub robi ciasto. Ważne, że razem w tym samym pokoju. Gotowanie na kilka dni, wycieczki rowerowe na borówki, weekendowe powroty do Krakowa. Tysiące pomysłów na nowe wyzwania (chcę zacząć kurs niemieckiego) muszą być skalkulowane tak abyśmy mieli czas dla siebie nawzajem i dla siebie samych. I mimo iż mieszkanie wygląda jakby przeszedł przez nie tajfun (staramy się codziennie coś grzebnąć, ale nasz talent do bałaganienia jest wręcz spektakularny) śpimy wciąż za mało, jest jeszcze wiele niejasności co do naszej przyszłości zawodowej cieszymy się wpadającym o poranku przez otwarte okno zapachem lasu świerkowego, kawą, grającą muzyką, weekendowymi spacerami odchudzającymi dla naszego Futrzastego, codzienną obecnością, której wciąż za mało.
środa, 27 lipca 2011
Praca, lasy, mrożący rupieć vs ziemianka i cała masa książek
Gdybym miałam opisać co działo się u mnie w ciągu ostatniego miesiąca zmuszona byłabym do sporządzenia listy, która nawet w wersji elektronicznej porządnie obciążałaby procesor komputera. Sinusoidalne wydarzenia – od radości, że udało się coś załatwić, zdać, nauczyć porządnie - po rozczarowanie, że inne rzeczy nie udało się zdać w ogóle lub tak dobrze jak bym chciała. Ale chyba nie tylko ja przyzwyczajam się powoli, że średnia zdawalność danego egzaminu, kolokwium na moim kierunku wynosi kilka procent. Mimo wszystko staram się nie stosować zasady 3xZ – zakuć, zaliczyć, zapomnieć. Mam świadomość, że te wiadomości będę mi kiedyś potrzebne. Aktualnie kursuję pomiędzy województwem opolskim (pn – pt) a Krakowem (weekendami). Czas wypełnia mi praca – staż w Opolu i kilometrowe spacery po cudnych lasach. Ciche, czyste, pachnące, ogromne lasy ze świetnie wyznaczonymi trasami rowerowymi to dla mnie synonim wakacji, więc nie traktuję mojego pobytu tutaj tylko pod kątem zawodowym. Kilka dni temu szef – biorący pod uwagę miejsce mojego zamieszkania poprosił mnie o wykonaniu pewnych pomiarów w terenie. Przetaczające się nad Opolszczyzną burze odwlekały jego realizację. Wreszcie wczoraj zapowiadało się, że tylko popada a burze pobłyskają i pogrzmią w innych rejonach. Wyposażeni w stosowny sprzęt, mapę, aparat i dokumentację wyznaczyliśmy trasę (najpierw szlakiem zielonym a później odbić w lewo, w prawo i znów w lewo – łatwizna!) i ruszyliśmy dziarskim krokiem. Spryskani Off-em od stup po „głów” odstraszaliśmy komary z całego województwa. Żyłka myśliwego nie pozwalała nam iść bezczynne, co chwile zbaczaliśmy ze ścieżki w poszukiwaniu borówek i grzybów i wspomnianego wcześniej odbicia „w lewo, w prawo i znów w lewo – łatwizna!”. Oczami wyobraźni widzieliśmy borówkowy serniczek na zimno, sosik z grzybami i inne pyszności z dodatkiem owoców lasu. Coraz to nowe pomysły kulinarne przychodziły nam do głowy. Gdzieś pomiędzy naleśnikami z farszem kurkowym (lub borówkowym, tu nie mogliśmy dojść do porozumienia) uświadomiliśmy sobie, że zgubiliśmy zielony szlak i odbicie „w lewo, w prawo i znów w lewo – łatwizna!”. Co gorsze naszą ścieżkę przecinała dość solidna droga z rozpędzającymi się dwukrotnie więcej niż zalecanym 50 km/h samochodami. Lekko zdezorientowani wyjęliśmy mapę i metodami fizyko-chemiczno-mechanicznymi próbowaliśmy dojść do wniosku gdzie jesteśmy. Chwilę szliśmy poboczem ulicy z ograniczeniem do 50km/h wywołując zdziwienie wśród kierowców. Widok dwóch osób spacerujących w deszczu (chwile wcześniej zaczęło siąpić) poboczem wcale nie przyjemnej drogi może wywołać zastanowienie co do kondycji psychicznej piechurów. Liczyliśmy, że za zakrętem (przed którym postawiono ignorowany przez wszystkich – a niesłusznie bo zakręt miał nieomal 180 stopni- okrągłym znakiem z 30) znajdziemy poszukiwany przez nas cel wyprawy. Ostrożnie weszliśmy w zakręt i zobaczyliśmy… cd drogi, tym razem prostej jak strzała, kolejne hektary lasu i wciąż mżący deszcz. Kolejne oblukanie mapy dało tyle samo co za poprzednim razem. Widać nie dane nam było wykonanie pomiarów. Zachowując narzucone ograniczenia prędkości ;-) – spacerem, poboczem w deszczu ruszyliśmy w drogę powrotną. Samochody dość kulturalnie zachowywały odpowiednią odległość więc nie byliśmy zmuszeni wskakiwać do rowu za każdym razem gdy jakiś wariat gnał w stronę 180-stopniowego zakrętu. W pewnym momencie jeden z samochodów zatrzymał się koło nas i opuścił szybę czekając aż podejdziemy. Dziecko na tylnim siedzeniu wykluczało chęć napadu, niechybnie chciał zapytać nas o drogę (hahaha). Już miałam powiedzieć, że tak jak i on się zgubiliśmy gdy pan uprzejmym głosem zapytać czy nas nie podwieźć. Niestety nie jechał w nasze okolice. Ale sama propozycja była miła. Pan odjechał a my poszliśmy. Droga, deszcz, droga, deszcz, grzyb, droga, deszcz. Grzyb? Zarejestrowany kątem oka obraz powrócił z prędkością bumerangu. Cofnęliśmy się odrobinę, z własnej woli przebrnęliśmy przez rów i weszliśmy do lasu. Chwilę potem nie wierząc własnym oczom staliśmy się posiadaczami całkiem zdrowego (nóżka odrobinę nadgryziona – odkroi się), ślicznego grzyba. Co prawda nie byliśmy pewni, czy przystojniak jest jadalny (to zostawiliśmy na głowie moim rodzicom). Obfotografowane znalezisko zapakowaliśmy do plecaka i ruszyliśmy dalej. W domu oczyściliśmy i pokroiliśmy go na całkiem spore kawałki, zapakowaliśmy i wrzuciliśmy do zamrażarki. Jeszcze tydzień temu zmuszeni bylibyśmy zostawić ślicznocha w lesie na pastwę innych, rozpieszczonych grzybiarzy (słyszałam, że tutaj nie trzeba wiele się nachodzić, żeby wrócić z koszykiem grzybów). Tydzień temu żyliśmy jak ludzie pierwotni. Codzienne gotowanie obiadów, w sklepie wybór produktów trudno psujących się. Dlaczego? Nie mieliśmy lodówki. Właściwie decyzja o kupnie własnej, naszej pierwszej lodówki – zapadła dość dawno. Jednak informacje, które można znaleźć na forach internetowych na temat tego „wiecznie psującego się luksusu” były jednoznaczne – dużo lepszym pomysłem będzie wykopanie ziemianki i tam trzymanie swoich wymagających zimna produktów. Czego ja na tych forach nie znalazłam?? Lodówki wydające dźwięki startującego odrzutowca budzącego wszystkich domowników co noc, odklejające się gumy, pękające ścianki, półeczki, lejąca się woda, zasysanie, bulgotanie, zbyt zimno, za ciepło, za nisko uchwyty (za wysoko też). Generalnie – jakość coraz gorsza, badziewie, strata kasy. Nic tylko ziemianka. Jako, że mieszkamy w bloku, nie mamy ogródka z miejscem na własną ziemiankę postanowiliśmy zaryzykować i kupić tego psującego się, budzącego wszystkich rupiecia. Na razie nasz „rzęch” pracuje cicho, mrozi normalnie, nic nie pękło (ale jesteśmy przygotowani). Pierwszej nocy zamknęliśmy drzwi od kuchni i pokoju w którym śpimy co by nas nasz „mrożący odrzutowiec” nie budził. Nie budził. Drugiej nocy bez zamykanych drzwi też. I cieszymy się jego chłodzącymi możliwościami planując jakie kulinarne cuda będziemy w niej przechowywać. Dziś na obiad Boeuf strogonow :-) Lekko zmodyfikowany (bardzo lubię eksperymentować). Zaraz idę go nastawić. K pokroił przed pracą mięso (nie lubię) ja pokroję pieczarki i ogórki kiszone, wrzucę wszystko do gara i zagotuję. W międzyczasie skończę inny projekt dla szefa, nałożę maseczkę pokrzywową na włosy (polecam!) i poczytam. Godzinna podróż do Opola, znacznie więcej wolnego czasu pozwala nadrabiać czytelnicze zaległości. Czego i Wam życzę mając nadzieję, że nie zanudziłam tą przydługą opowieścią. |
Archiwum
Zakładki:
-------------
Korzystałam z tej strony z szablonami
Moja skrzynka mailowa, zapraszam do pisania:-))
kot.w.butach84@gmail.com
Przeczytane
Ucieszyła mnie:
Ulubione
Uprzejmie proszę o nie kopiowanie moich tekstów bez mojej zgody
Zachęcam
Zaglądam tu:
|